Surfclub Terschelling, sinds 1880

Het was in het najaar van 1879, dat in een vliegende storm Willem Pieterszoon Bakker, grootvader van… [more]

Surfclub Terschelling, sinds 1880 Surfclub Terschelling, sinds 1880
- jan 16 2015 -

Surfclub Terschelling, sinds 1880

Het was in het najaar van 1879, dat in een vliegende storm Willem Pieterszoon Bakker, grootvader van Willem Bakker, zijn ronde maakte over het strand. Op zoek naar juttersmateriaal, want je kon nooit weten wat er aan kon spoelen, de eventuele opbrengst van het jutten was immers een zeer welkome aanvulling op het toen karige bestaan op het eiland.

Toen zag hij het… een schip in de gronden! Het was de Schotse driemaster de Lass O’Doon die in de gronden vastliep van de woeste Terschellinger kust.

Zitten er nog mensen op? Tijd om na te denken was er niet, hij sprong uit zijn hostes en dook in de witte kolkende massa wat nu de zee was.

Hij zwom en zwom en moest een aantal behoorlijke brekers trotseren, nu was hij wel wat gewend, want hij mocht graag zwemmen in de zee, maar de ze was nu woester dan Willem ooit had gezien. Toch wist hij de Lass O’Doon te bereiken, hij klom aan boord en ging op zoek naar de schipbreukelingen… Niemand aan boord! Zouden de arme zielen het schip al eerder hebben verlaten?

laasodoon

Willem stond daar op het bovendek kijkend om zich hee, toen inees hoorde hij gebulder op de 4de bank, helemaal buiten op zee, hij draaide zich om en kon zijn ogen niet geloven. Een enorme golf brak daar buiten, hij zou zeker een meter of 10 moeten wezen. De golf kwam als een bulderende stoomlocomotief af op de Lass O’Doon. Weg hier! Willem keek zoekend om zich heen naar iets wat hem drijvende zou houden, een grote plank lag daar op dek. Willem greep de plank en sprong overboord, weg van het schip. De golf ontwikkelde zich tot ongekende hoogte en brak bovenop het schip. Het schip verpulverde tot wrakhout en de golf denderde door. Willem werd al peddelend naar de kust ineens meegevoerd door de golf. Willem werd niet gegrepen door de golf, maar hij bleef de golf voor. Na een dolle rit rit liggend op de plank werd hij halverwege op het strand gesmeten. Hij was veilig en had het voorval overleefd.

Met zijn hart nog kloppend in zijn keel pakte hij de plank onder zijn arm en spoedde zich naar zijn boerderij. Daar alarmeerde hij de rest van oosterend om het wrakhout te jutten.

De ochtend daarop, de storm was geluwd. Willem werd wakker, onrustig geslapen… Willem liep naar de schuur en pakte de plank die hem had gered. Welk een wonder had hier plaatsgevonden?

Het hield hem de hele winter bezig…

Voorjaar 1880.

Op een warme voorjaarsochtend zat Willem samen met zijn buurman Jacob Mier te kletsenop de bankjes voor de boerderij. Toen vertelde Willem het verhaal met de plank die hem had gered van de verdrinkingsdood aan zijn buurman. Jacob luisterde aandachtig en vroeg hem de plank te laten zien. Willem liep met Jacob naar de schuur en hij pakte de plank. De plank was zo’n 3 meter lang en zo’n 50cm breed… Zullen we het eens proberen om weer een golf te berijden? vroeg Jacob. Willem schrok een beetje. We mogen toch niet de spot drijven met wonderen? Toch was ook hij nieuwsgierig, kom op dan. Ze pakte de plank en legde die achterop de platte kar. Met paard en wagen naar het strand, ze hoorden al dat de golven braken op de kust.

Aldaar aangekomen klom Willem van de bok en trok zijn kleren uit, slechts gekleed in zijn lange onderbroek pakte hij de plank en sprong in zee. Hij peddelde richting de golven en nadat hij buiten was gekomen draaide hij zich om en wachtte op een mooie golf. Daar kwamen ze in een serie van drie, ik pak de eerste dacht Willem en begon te peddelen richting het strand. Weer nam zijn snelheid toe en hij bleef de golf voor. Met enorme snelheid ging hij richting zijn buurman Jacob die stond te dansen op het strand. Hij schreeuwde het uit van plezier. Nu was het Jacob zijn beurt, ook hij peddelde naar buiten en ook hij ging liggend op zijn plank voor een golf uit. De 2 buurmannen juichden van geluk. We zijn uitverkoren door Neptunus om de golven te berijden!

Beide mannen waren de rest van de dag bezig om hun nieuw verworden kunst verder onder de knie te krijgen. Vlak voordat de zon onderging zei Jacob: “zeg Willem probeer eens te staan op de plank , het is misschien de laatste golf van de dag voor het donker word…” Willem ging nogmaals naar buiten, wachtte op een golf, draaide zich om en peddelde… de snelheid nam toe… het was nu of nooit! Willem ging staan… en het lukt, hij stond rechtop!

Willem reed de plank tot helemaal op het strand. Nu werden de beide mannen helemaal dol in het hoofd. Dit was een pracht!

Nadat zij zich weer hadden aangekleed reden zij moe maar voldaan terug naar de boerderij. Willem en Jacob gingen vanaf die dag elke er samen op uit om hun kunsten verder te perfectioneren. Willem keek Jacob aan en zei: “Jacob, wij richten ons geheime genootschop op.”

En zo ontstond het Genootschap van Schylger Golfrijders, dit genootschap kreeg al gauw meer aanhangers, waaronder de zonen van Willem en Jacob en later zelfs uit de rest van oosterend en Hoorn.

De plank waarmee Willem en Jacob zijn begonnen is nu nog te zien in de tuin van het Wrakkenmuseum, ga maar eens kijken!